Ból kolana: przyczyny i leczenie

Silny ból w kolanie oznacza problem ze stawem. Osobliwością stawu kolanowego jest to, że przenosi on główny ładunek podczas ruchu i aktywności fizycznej, dlatego często ulega kontuzjom. Dotknięte kolano jest trudne do wygojenia, dlatego bardzo ważne jest podjęcie działań w celu szybkiego wyeliminowania przyczyny bólu.

Główne powody

Przyczynami bólu kolana mogą być:

1. Urazy (ostre obrażenia). Są najczęstszą przyczyną. Występują po silnym uderzeniu, nadmiernym zgięciu stawu i ostrym upadku na niego. W przypadku urazu mechanicznego obserwuje się ostry ból, obrzęk, może wystąpić uczucie mrowienia, drętwienia i może zmienić kolor skóry w okolicy stawu.
2. Artroza (gonartroza) - To jest zniszczenie tkanki stawowej. Gonartroza może być pierwotna i wtórna. Pierwotna dotyczy osób starszych, wtórna jest następstwem urazów lub jest powikłaniem innych chorób (np. reumatoidalnego zapalenia stawów). Objawy: ból i sztywność stawu. W przypadku długotrwałej gonartrozy ruch w stawie może stać się niemożliwy.
3. Zapalenie stawów (gonartroza) - choroba zapalna. Charakterystyczne objawy: ból nasilający się podczas ruchu, powiększenie rozmiaru stawu, podwyższona temperatura w dotkniętym kolanie, a czasami zaczerwienienie.
4. Meniskopatia – uszkodzenie łąkotki objawiające się ostrym bólem. W przypadku braku odpowiedniego leczenia możliwe jest przejście do postaci przewlekłej, co skutkuje rozwojem choroby zwyrodnieniowej stawów.
5. Choroby naczyniowe. Zakrzepica lub zatorowość (zablokowanie) tętnic zaopatrujących staw kolanowy prowadzi do martwicy kości chrząstki stawowej, co uniemożliwia chodzenie. Nie ma skutecznych metod leczenia martwicy kości. Wykonuje się endoprotezję chorego stawu.
6. Zapalenie okołostawowe to zapalenie torebki stawowej i otaczających ją tkanek. W przypadku zapalenia okołostawowego ból obserwuje się w okolicy stawu kolanowego bez wyraźnej lokalizacji. Zapalenie okołostawowe jest najczęściej powikłaniem pourazowym.
7. Zapalenie kaletki jest zapaleniem kaletki maziowej (kaletki). Zapalenie kaletki może być spowodowane nadmiernym obciążeniem stawu, infekcją lub urazem. W przypadku tej choroby występuje silny, ciągły ból, ale zachowana jest swoboda ruchu.
8. Zapalenie ścięgna - Jest to zapalenie więzadeł i ścięgien. Objawy obejmują obrzęk i ból w dotkniętym obszarze. Nasilają się podczas zginania i prostowania kolan. Długotrwałe objawy zapalenia ścięgien wskazują na tendinozę.
9. Torbiel Bakera – jest to powikłanie po urazie, gonartrozie lub hemartrozie. Torbiel Bakera to nagromadzenie płynu stawowego w kaletce podkolanowej. Patologia charakteryzuje się bólem podczas zginania kolana i uczuciem dyskomfortu podczas ruchu. Aby uniknąć powikłań, zdecydowanie odradza się przysiady.
10. Zapalenie kości i szpiku kości nóg to choroba ropna, towarzysząca infekcjom, będąca konsekwencją krwionośnego zapalenia kości i szpiku, złamania otwartego lub powikłań pooperacyjnych. Najczęściej gronkowce działają jako czynnik zakaźny.

Rodzaje bólu

Wyróżnia się następujące rodzaje bólu kolana:

1. Podczas kucania. Najczęściej jest to spowodowane chorobami stawów, infekcjami wirusowymi, brakiem aktywności fizycznej i niewłaściwą dietą. Widoczne u sportowców. Jeśli podczas przysiadu bolą Cię kolana, ćwiczenia należy przerwać. Jeśli odczuwasz długotrwały lub częsty ból, powinieneś skonsultować się z lekarzem.
2. Podczas zginania nóg. Jest to jeden z najczęstszych problemów ze stawami. Obserwuje się to przy chorobie Osgooda-Schlattera, uszkodzeniu więzadeł i łąkotki, torbieli Bakera, zmianach zakaźnych itp. W przypadku wystąpienia bólu należy ograniczyć obciążenie nogi, zrezygnować z uprawiania sportu i nosić wygodne buty ortopedyczne.
3. Po biegu. Związane z chorobami takimi jak artroza, zapalenie kaletki, zapalenie błony maziowej itp. W tym przypadku normalne funkcjonowanie stawu zatrzymuje się, a pod dużym obciążeniem zaczyna się zapadać. Konieczne jest terminowe leczenie tych chorób, w przeciwnym razie możliwa jest całkowita utrata funkcji motorycznych.
4. Chrupnięcie. Jeśli nie występuje obrzęk, ból i sztywność ruchu, nie ma się czego obawiać. Jednak objaw ten może być spowodowany niebezpieczną chorobą - chorobą zwyrodnieniową stawów, która uszkadza chrząstkę stawową i powoduje silny ból. Bardzo ważne jest, aby rozpocząć leczenie tej choroby na czas.

Diagnostyka

Przyczynę bólu można zdiagnozować na następujące sposoby:

1. Ogólne badanie krwi. Pozwala wykryć anemię, leukocytozę itp.
2. Biochemiczne badanie krwi. Wykrywa wzrost kwasu moczowego w dnie moczanowej.
3. Badanie rentgenowskie. Ta metoda pozwala wykryć patologię tkanki kostnej. Służy do diagnozowania złamań, zapalenia kości i szpiku oraz choroby zwyrodnieniowej stawów. Uzupełnieniem badań RTG jest tomografia komputerowa (CT). Łąkotki, więzadła, kaletki i inne tkanki miękkie nie są widoczne na zdjęciach rentgenowskich i tomografii komputerowej.
4. MRI (rezonans magnetyczny), NMRI (obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego). To nowoczesne badanie. Za jego pomocą diagnozuje się patologię tkanek miękkich stawu (łękotki, więzadła itp.).
5. Biopsja kości punkcyjnej. Przeprowadza się go, jeśli istnieje podejrzenie zapalenia kości i szpiku lub gruźlicy kości.
6. Artroskopia. Przeprowadza się go zarówno w celu diagnozy, jak i leczenia, na przykład urazu łąkotki.
7. USG (badanie USG). Jest to badanie przesiewowe przeprowadzane w przypadku podejrzenia urazów, choroby zwyrodnieniowej stawów, choroby łąkotek itp. Wyniki badania USG należy zweryfikować za pomocą radiografii (CT) i/lub MRI.

Leczenie

Leczenie powinno być kompleksowe i obejmować zarówno metody zachowawcze, jak i interwencję chirurgiczną. Przyjrzyjmy się im bliżej:

Metody konserwatywne

W okresie zaostrzenia leczenie powinno złagodzić ból i obrzęk, a następnie przywrócić prawidłową ruchomość stawów. W pierwszym okresie po urazie nie zaleca się poruszania się bez pomocy.

Podstawą leczenia jest terapia przeciwzapalna. Polega na stosowaniu następujących leków: niesteroidowe leki przeciwzapalne, pochodne pirazolonu, pochodne kwasu indolooctowego, oksykamy, glukokortykoidy.

W celu wzmocnienia układu odpornościowego przepisuje się następujące procedury: krioaferezę, plazmaferezę, hemosorpcję, filtrację osocza, immunostymulanty.

Konkretny lek i metodę leczenia wybiera lekarz prowadzący.

Leczenie zachowawcze obejmuje również okłady z lodu na uszkodzone miejsce w celu łagodzenia bólu lub gorące okłady w celu poprawy mikrokrążenia krwi.

W przypadku hemartrozy staw jest nakłuwany i usuwana jest krew nagromadzona w wyniku urazu.

Leczenie zachowawcze obejmuje również metody fizjoterapeutyczne: masaże, ćwiczenia lecznicze i leczenie uzdrowiskowe. W razie potrzeby lekarz przepisuje specjalną dietę o ograniczonej kaloryczności.

Chondroprotektory służą do odżywiania chrząstki i ograniczania procesów destrukcyjnych.

Do najpopularniejszych technik fizjoterapeutycznych zalicza się magnetoterapię, laseroterapię, krioterapię i akupunkturę.

W przypadku gonartrozy stosuje się specjalne buty i nakolanniki - ortezy. Te buty pomagają normalizować chód, a nakolanniki łagodzą ból stawu.

Interwencja chirurgiczna

Jeżeli po leczeniu zachowawczym nie można uzyskać wymaganej stabilności stawu, wskazana jest interwencja chirurgiczna. 

Najczęściej stosowanymi technikami chirurgicznymi są artroskopia i endoprotetyka.

Artroskopia to metoda pozwalająca złagodzić ból stawu i zwiększyć jego ruchomość. Ta metoda leczenia nie tylko eliminuje chorobę podstawową, ale także pozwala na wprowadzenie do jamy stawowej leków osłabiających procesy zapalne.

Porada lekarza

Wyraźny efekt terapeutyczny w chorobie zwyrodnieniowej stawów drugiego, a nawet trzeciego stopnia zapewniają preparaty kwasu hialuronowego podawane dostawowo. Wprowadzenie kwasu hialuronowego rozważa się jako alternatywę dla endoprotezoplastyki, gdy nie jest to możliwe ze względu na przeciwwskazania terapeutyczne. Jest to zabieg medyczny i ma przeciwwskazania.

Technikę tę stosuje się w przypadku następujących problemów:

• uszkodzenie łąkotki i chrząstki;
• zerwanie więzadła;
• obecność ciał obcych w stawie;
• reumatoidalne zapalenie stawów;
• złamania śródstawowe.

W okresie rehabilitacji pooperacyjnej zaleca się ścisłe przestrzeganie zaleceń lekarskich, wykonywanie ćwiczeń terapeutycznych, unikanie nieuzasadnionego wczesnego obciążania kończyny.

Wymiana endoprotezy (artroplastyka) to operacja polegająca na zastąpieniu uszkodzonych fragmentów stawu kolanowego sztucznym implantem (endoprotezą).

Ponad 95% endoprotez jest instalowanych w ramach obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego na 10-15 lat, a następnie wymaga wymiany. Dziś nie we wszystkich regionach wymiana endoprotezy, w odróżnieniu od operacji pierwotnej, może być objęta obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym. Nie wszyscy pacjenci mogą poddać się ponownej operacji po 10-15 latach ze względu na ryzyko sercowo-naczyniowe i inne zagrożenia somatyczne. Dlatego nie ma potrzeby spieszyć się z endoprotetyką. Zalecam skorzystanie z tej operacji dopiero po wyczerpaniu wszystkich innych możliwości leczenia.

Endoprotezę wykonuje się, gdy przywrócenie bezbolesnej funkcji stawu kolanowego nie jest możliwe metodami zachowawczymi i artroskopią. Po endoprotezoplastyce możliwe są powikłania ropne. Aby im zapobiec, przepisuje się antybiotyki. Po endoprotezoplastyce wymagana jest długotrwała rehabilitacja pacjenta (do 6 miesięcy).

Środki ludowe

W łagodzeniu bólu pomocne mogą być środki ludowe, należy je jednak stosować równolegle z tradycyjnymi metodami leczenia.

Stosując środki ludowe, należy skonsultować się z lekarzem.

Przyjrzyjmy się kilku popularnym metodom:

1. Maść. Na ból kolan przygotuj 1 łyżkę. l. Ziele dziurawca i 2 łyżki. l. krwawnik, miażdżąc je. Rozpuść 1 łyżkę w łaźni wodnej. l. Wazelina. Zioło wsypujemy do gorącej wazeliny i mielimy na gładką masę. Maść należy wcierać w bolące kolana na noc.
2. Mieszanka na bazie nasion żyta. Należy wziąć 250 g nasion żyta, zalać je 2 litrami wody i zagotować. Po ostygnięciu mieszaniny sączy się ją i dodaje 500 g wódki, 1 kg miodu, 3 łyżeczki. korzeń berberysu. Całość dokładnie miesza się i pozostawia na 21 dni w ciemnym miejscu. Zaleca się stosowanie mieszaniny 3 łyżki. l. przed jedzeniem. W okresie leczenia należy wypić 9 litrów mieszanki.

Jeśli odczuwasz ból kolana, nie ma powodu do paniki. Jeśli jednak ból nie ustępuje przez długi czas, zdecydowanie należy skonsultować się z lekarzem. Pozwoli to uniknąć wielu problemów.